Een Christen getuigt door middel van zijn leven en laat door zijn daden zien dat hij in Christus gelooft

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

“Een christen“, zo schrijft de heilige Johannes Climacos [van de Ladder], “Getuigt door middel van zijn leven en laat door zijn daden zien dat hij in Christus gelooft“.

Bron:

http://www.lucascleophas.nl

LUCAS CLEOPHAS

 

Advertenties

Heilige Johannes Damaskenos (+749) – 4 december

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Heilige Johannes Damaskenus (+749)

4 december

Bron:

http://www.orthodoxasten.nl

http://www.orthodoxasten.nl/heiligen/heiligen1204.htm

ORTHODOX ASTEN

De heilige God-dragende vader Johannes Damaskenos (Mansoer) was de zoon van een voornaam functionaris, verantwoordelijk voor de onderworpen christenvolkeren, aan het hof van kalief Aboe Achmed te Damaskos. Zijn opvoeding, met die van zijn adoptiefbroer Kosmas, lag in handen van de even vrome als geleerde Kosmas, een Italiaanse monnik. door zijn vader uit Arabische gevangenschap vrijgekocht‚ en die later bisschop van Majuma werd. Na de dood van zijn vader volgde Johannes hem op in zijn ambt. Toen in het byzantijnse rijk opnieuw de iconenstrijd was uitgebroken, schreef Johannes een theologisch sterk gefundeerde verdediging van de verering der iconen.

Om hem buiten gevecht te stellen deed keizer Leo de lsauriër aan de kalief een vervalste brief van Johannes in handen spelen, waaruit zou blijken dat Johannes Damascus in de handen der Grieken wilde overleveren. De kalief kon aan de ene kant niet geloven dat zijn vertrouweling zulk een hoogverraad zou plegen (dan had hij hem eenvoudig weggevaagd)‚ maar bleef er toch niet geheel door onberoerd. Het resultaat was dat hij Johannes de rechterhand die deze brief geschreven had, deed afhakken.

Johannes bleef de hele nacht bidden voor de icoon van de heilige Moeder Gods, terwijl hij de afgehouwen hand tegen de armstomp gedrukt hield, en smeekte haar het hem mogelijk te maken de lof te schrijven van haar en van haar Zoon. Afgemat door pijn sliep hij in en hij zag in een droom de Moeder Gods die hem beloofde dat zijn hand genezen was. Bij het ontwaken bleek de hand vastgegroeid; slechts een ringvormig litteken verried wat er was gebeurd. Als dank voor zijn genezing liet hij een zilveren hand aanbrengen op de icoon. Deze wordt nog op de Athos bewaard als de ‘Driehandige Moeder Gods’.

Johannes trad toen in het klooster van Sabbas de Gewijde, in de woestijn van Palestina. Daar schreef hij zijn theologische werken, een systematische uiteenzetting van het orthodox geloof. Maar hij was tevens een groot dichter en hij schreef een groot deel van de nog steeds gebruikte liturgische gezangen: de Zondags-Oktoïch, de jubelende Opstandingscanon en diensten voor veel andere feesten, en de diep doorvoelde zangen van de Dodendienst. Hij is gestorven in 777, in de ouderdom van 104 jaar. (Ook wordt wel aangegeven dat Johannes leefde van 675-749.)

Ik weet niets – Heilige Seraphim van Sarov, Rusland (+1833)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

e91d8dee006bd7c6c6517087be7001bf.jpg

Heilige Seraphim van Sarov, Rusland (+1833): “Ik weet niets“

De beroemde 19e eeuwse heilige Seraphim van Sarov, Rusland [1759-1833], zei over zichzelf: “Ik weet niets“. Deze woorden waren opmerkelijk afkomstig van een kluizenaar die de meest gewilde spirituele adviseur van tijd was. Toch erkende de heilige Seraphim dat hij slechts een doorgeefluik was: dat het goede wat uit hem voortkwam, van God afkomstig was.

Bron:

http://www.lucascleophas.nl

LUCAS CLEOPHAS

 

 

Saint John Maximovitch in the Netherlands

http://orthodox-heart.blogspot.com

ORTHODOX HEART

Sunset-wind-channel-water-dark-cloud-orange-sky-reflection-in-water-Netherlands-Desktop-Wallpaper-HD-2880x1800

St-Jean-J

ST JOHN MAXIMOVITCH IN THE NETHERLANDS

Archbishop John Maximovitch

By HEGOUMEN ADRIAAN

Netherlands Orthodox Church

Archbishop John is honored as the Founder of the Netherlands Orthodox Church, and the first Life of him to appear after his death was in the Dutch- language periodical of this Church (their article that follows appeared in the same issue).

Later, the major Life to date of Vladika (The Orthodox Word, Nov.-Dec., 1966) was translated in full into Dutch and printed in the same organ. The veneration and love of the Orthodox Dutch for Vladika was summed up in Bishop Jacob’s Foreword to their Life of him: “I have no spiritual father any more and shall indeed find no other, certainly not one like him, who from up in the middle of the night to say: Go to sleep now, what you are asking of God will certainly be all right. Vladika, thank you for everything, and remember us, your Dutch Church, at the Throne of God.”

VLADIKA JOHN, nicknamed Shanghaisky, was a person of the type one longs to meet, even if it is only for once in a lifetime. When then such a meeting has become reality, the remembrance remains unforgettable. He was literally a unique personality, completely his own type, because many characteristics, in themselves already rare, were united in him to an exceptional degree. 

Still ever do I see before me how he came to look us up in our church about fifteen years ago. To the eye he made no great impression: small, a dumpy figure, an irregular face in a mess of tangled head- and beard-hairs. A serious speech impediment made him extremely difficult to understand, even though he spoke German, French, and English. But he did not say much. Very calm, without taking any notice of the people who were waiting for him, he inspected the whole church. He went to kiss the altar and looked in detail at and into everything that was on it. After 3PM he studied by one the Lees verder Saint John Maximovitch in the Netherlands

Wanneer teleurstelling ons aangrijpt, richten we ons op het tegenovergestelde, worden we versterkt en beschermd door het Licht van ons Geloof – Heilige Serafim van Sarov, Rusland (+1833)

http://cominghome-orthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

Ondanks datgene wat me overkomt wordt ik getroost door de Heilige Seraphim van Sarov (Rusland), die zijn geestelijke kinderen met deze woorden instrueerde: “Wanneer teleurstelling ons aangrijpt, richten we ons op het tegenovergestelde, worden we versterkt en beschermd door het Licht van ons Geloof, verzetten we ons met grote moed tegen de geest van het kwaad.Wat heeft God aan ons, wanneer we van Hem zijn verwijderd, Zijn hemelse goedheid afwijzen en een slaaf worden van het kwaad? We dienen onszelf te hernemen: Christus, de Zoon van God, heeft immers de heerschappij over ons en over alles. Laat je niet marchanderen, we worden standvastig gemaakt door de deugd van het Kruis, tegenstrever, we verpletteren je overweging“.

Bron:

http://www.lucascleophas.nl

LUCAS CLEOPHAS

Heilige Basilius de Grote, bisschop van Caesarea in Cappadocië, Klein-Azië (+379) – 1 januari

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

netherlands fd.jpg

stbasil2.jpg

Heilige Basilius de Grote bisschop van Caesarea

in Cappadocië, Klein-Azië (+379)

1 januari

Bron:

http://www.orthodoxasten.nl

http://www.orthodoxasten.nl/heiligen/heiligen0101.htm

ORTHODOX ASTEN

De heilige Basilius de Grote stamde uit een geslacht van martelaren en werd geboren kort nadat de vrede tussen kerk en staat gesloten was. Het was een gezin waarvan niet minder dan vier kinderen tot de grote heiligen behoren: Makrina en haar broers Basilius, Gregorius van Nyssa en Petrus van Sebaste. Basilius, geboren in 329 en niet ouder geworden dan 50 jaar‚ was zulk een imponerende persoonlijkheid dat hij reeds tijdens zijn leven ‘de Grote’ werd genoemd.

Toen hij als kind scheen te sterven aan een zware ziekte, beloofden zijn ouders hem aan de dienst van God te wijden wanneer hij genezen zou. Na zijn opvoeding in Caesarea voltooide hij zijn studie in Athene‚ toenmaals het centrum van beschaving. Daar leerde hij een medestudent Gregorius kennen, die evenzeer met al zijn kracht ernaar streefde om werkelijk christen te zijn, en deze twee werden alspoedig door een innige vriendschap verbonden. Na zijn studie werkte Basilius enige tijd als leraar, maar al spoedig volgde hij het voorbeeld van zijn heilige zuster Makrina, en trok zich, samen met Gregorius, in de eenzaamheid terug. Hij dacht diep na over het monniksleven, maakte grote reizen om de monniken van Egypte, Palestina en Mesopotamië te bezoeken, evenals de kerken van Alexandrië, Jeruzalem en Antiochië. Zo stichtte hij zijn kloostergemeenschap in de buurt van het tegenwoordige Niksar. Reeds enkele jaren later, nog vóór 360‚ had zich daar een groep monniken gevormd. Het leven was er uiterst streng en zij leden grote armoede. Slechts aan de hulp van Basilius’ moeder Emilia was het te danken dat ze niet van honger gestorven waren, schrijft Gregorius later.

Slechts enkele jaren heeft Basilius dit rustige leven geleid: de nood van de kerk die door geloofstwisten verdeeld werd, drong zich te zeer op aan zijn geest. Hij ging terug naar de stad, waar hij priester gewijd werd in 364, en nam de strijd op tegen de ariaanse ketterij. Reeds toen zag men hem als de eigenlijke bestuurder van de kerk in Caesarea, en na de dood van bisschop Eusebius in 370 was Basilius de aangewezen opvolger. Met een enorme energie heeft hij de resterende negen jaren van zijn leven gewerkt. Hij is een van de geweldigste figuren onder de kerkvaders door de diepte van zijn theologisch inzicht, door zijn grote geleerdheid die zich breed uitstrekte over alle terreinen van de menselijke kennis, door de ernst waarmee hij deze inzichten ook in zijn eigen leven tot gelding bracht, door zijn grote organisatorische gaven, en door zijn meeslepende welsprekendheid.

Voor zijn stadsgenoten bouwde hij ziekenhuizen, een melaatsentehuis, werkinrichtingen, gasthuizen, kerken en woningen in zulk een omvang, dat men zelfs sprak over de ‘Basiliusstad’. Zijn intense bestudering van de Heilige Schrift kwam tot leven in preken en commentaren, tegelijk populair en wetenschappelijk. Zijn beroemde serie toespraken over de schepping, de Hexameron (het zesdagenwerk), leert ons veel over de stand van de natuurwetenschappen in die tijd. Zijn brieven met raadgevingen werden overgeschreven en overal verspreid, en worden ook nu nog uitgegeven. Hij was metropoliet over heel Cappadocië, met nog vijftig kleine bisdommen onder zich, en ook daardoor had hij veel invloed. Met gloed bestreed hij de dwaalleer der Arianen die de Godheid van Christus loochenden en daardoor het wezen van de kerk vernietigden. Deze rationalistische leer werd door veel keizers en machthebbers gesteund, waardoor het gevaar nog veel dreigender werd; een energieke verdeding van de waarheid was dringende noodzaak.

Daarbij komt nog zijn betekenis voor de ontwikkeling van het monnikswezen. Basilius zette zich vooral in voor het gemeenschappelijk leven omdat dit veel gemakkelijker recht doet aan de grondgedachte van het christen-zijn dan het meer individuele kluizenaarsleven. Vanaf zijn 28e jaar tot aan zijn priesterwijding op zijn 40e was hij zelf monnik in het klooster van Annesi in Pontus. Maar vooral later, toen hij na vijf jaar tot bisschop was gewijd, schreef hij vele brieven aan allerlei kloostergemeenschappen naar aanleiding van kwesties betreffende zowel het geestelijk als het praktisch leven. De verzameling van deze brieven wordt wel de Basilius-regel genoemd, en vormt de grondslag van het orthodoxe monnikswezen.

Ook op liturgisch gebied was hij actief. Een bepaalde wijze van viering draagt zijn naam en nog steeds voltrekken we op de zondagen van de Grote Vasten, op de vigiliedagen die voorafgaan aan de feesten van de Heer, en op deze dag de Basilius-Liturgie. Deze onderscheidt zich vooral door de uitvoerige eucharistische canon, die in bezielde taal heel de loop van het heilswerk schildert. ln allerlei opzichten hebben wij dus veel aan deze vader onder de heiligen te danken, en in de dienst van deze dag wordt zijn gedachtenis dan ook op unieke wijze gemengd met het feest van de Heer. Hij is gestorven in 379.

Heilige Abel van Adam en Eva – Feestdag: Een zondag voor Kerstmis

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ca594b65c6785ebc60d090619e1402b1--dutch-windmill-the-netherlands

Abel_02

Heilige Abel van Adam en Eva

Feestdag: Een zondag voor Kerstmis

Kaïn en Heilige Abel waren de twee oudste zonen van Adam en Eva.

Kaïn, de oudste van de twee, was landbouwer; Abel was schaapherder. Kaïn doodde zijn broer, omdat God Abels dieroffer wel aannam, maar het offer van Kaïn, een deel van de oogst van het land, niet. In afbeeldingen wordt vaak getoond dat de rook van Abels offer opstijgt en de rook van Kaïn niet. Hoewel jaloezie voor de hand ligt, vermeldt het verhaal (in Genesis 4) geen reden voor de broedermoord, noch voor Gods voorkeur.

God vraagt Kaïn waar zijn broer is, waarop deze antwoordt met “Ben ik mijn broeders hoeder?” Om zijn daad wordt Kaïn door God vervloekt en verdoemd tot zwerven (Gen. 4:11). Desondanks brengt God op Kaïn een “teken” aan, zodat niemand hem kwaad zal doen. Zijn eventuele moord zal zevenvoudig worden gewroken, belooft God. Kaïn trekt naar “het land Nod, ten oosten van Eden” (Gen. 4:16); nod is echter Hebreeuws voor “zwervende”, wat kennelijk impliceert dat met dit woord niet de naam van een land wordt bedoeld, maar de doelloosheid waarmee Kaïn in eerste instantie de wereld in trok. Later sticht Kaïn een stad, de eerste die in de Bijbel genoemd wordt, die hij naar zijn zoon Henoch noemt.

In de Bijbel wordt Kaïn getekend als een waarschuwing tegen de zonde en de gevolgen ervan. In de kunst is de dood van de onschuldige Abel vaak verbeeld als voorafschaduwing van de dood van Christus. In het Nieuwe Testament wordt Abel genoemd in de brief aan de Hebreeën 11:4, die een verklaring biedt voor Gods voorkeur voor Abels offer:

Door zijn geloof heeft Abel God een offer gebracht dat beter was dan dat van Kaïn. Om zijn geloof verklaarde God hem rechtvaardig en aanvaardde hij zijn gaven. Door zijn geloof blijft Abel spreken, ook na zijn dood.

Bron: Wikipedia